Levensverhaal van Christiaan Fousert

Als kind gedoopt

Als kind ben ik opgevoed in een Gereformeerd gezin en werd ik dus ook als baby gedoopt. Alles ging goed tot ik in de pubertijd kwam. Ik ben toen langzaam afgedwaald van het geloof. Ik ging steeds minder bidden en las ook nooit meer in de Bijbel. Op een gegeven moment had ik het wel gezien met dat geloof en ik heb het weggeschoven. Ik ging toen overigens nog wel naar de kerk maar dat deed me niets; het was meer omdat dat zo hoorde.

Nood leert bidden

Toen m'n vader in januari 1997 erg ziek werd - hij moest in maart van dat jaar worden geopereerd - ben ik God weer wat meer gaan zoeken. Zoals men vaak zegt: nood leert bidden. En zo ging dat ook bij mij. Toen hij er heel slecht aan toe was, heb ik heel veel steun gehad aan het geloof en de kerk. Ik wist zeker dat ik helemaal terug zou komen bij God. Dit gebeurde ook maar helaas was dit maar voor heel kort. Op 9 maart 1997 overleed mijn vader; ik was toen 17 jaar. Zo'n twee maanden na het overlijden van m'n vader was ik verder van het geloof afgedwaald dan ik daarvoor al was.

God vergeeft altijd

Al zei het me weinig, toch las ik wel een aantal Christelijke magazines en ook kocht ik gospelmuziek. Om dit te combineren, ben ik lid geworden van het Music Magazine. Dit magazine gaf nieuws over gospelmuziek en Christelijke boeken. Helaas stopte dit abonnement na 4 nummers al, omdat het blad werd opgeheven. Ik ben toen lid geworden van het Ronduit Magazine. Na een proef nummer, dat mij nog steeds niks zei, nam ik toch een abonnement. Het kaartje was nog maar net een paar dagen de deur uit, toen ik het proefnummer nog eens goed las. Ik las toen een stukje waarin naar voren kwam dat God, hoe vaak je ook een fout maakt, Hij je altijd zal vergeven. Op 14-5-99 las ik dat stukje, en meteen ging er iets door me heen. Ik heb die avond God opnieuw in m'n leven toegelaten. Sindsdien spreekt alles wat er in de kerk gebeurt mij weer aan. En ook de magazines en de gospelmuziek zeggen me vanaf dat moment veel meer.

Nu ik nog eens terug kijk op bovengenoemde gang van zaken, zie ik dat God mij ook hierin heeft geleid en dat, hoe erg het misschien ook was, het music magazine moest stoppen waardoor ik lid werd van Ronduit lid en uiteindelijk dat artikeltje las over de vergeving van God.

Pinkstergemeente

In de loop van de tijd leerde ik steeds meer christenen kennen en ik ben ook eens wezen kijken in de pinkstergemeente "De Kandelaar" (tegenwoordig EC Europoort) te Rotterdam . Daar heb ik Gods aanwezigheid echt gemerkt.

Toen ik er 4 juni 2000 weer heen ging, zat ik echt diep in de put, zo diep dat ik het niet meer zag zitten. Ik was bang was dat het wel eens de laatste keer kon zijn dat ik daar was. De praiseliederen, waar de dienst mee begon, kon ik niet meezingen. Toen er een aanbiddinglied kwam, ging het al wat beter. Er was die avond een optreden. Die groep gaf de mogelijkheid om voor gebed naar voren te komen als je je leven (opnieuw) aan God wilde geven. Aangezien er helemaal niemand ging, bleef ik ook zitten. Toen er opnieuw een mogelijk heid was, gingen er wel mensen naar voren. Toen heb ik ook de stap gezet. Ik ben toen naar voren gegaan en heb m'n leven opnieuw aan God gegeven.
Die dag heeft voor mij echt veel veranderd. Ik heb toen een keuze gemaakt om minder naar de Gereformeerde kerk te gaan en om bijna iedere week naar de pinkstergemeente te gaan. God raakte mij op dat moment echt aan en dit heeft heel mijn leven op z'n kop gezet.

Dat dit ook consequenties had voor mijn manier van bijbellezen en geloven, kon ik toen niet weten, maar dat is me nu wel duidelijk. Ik las namelijk, eind Juni 2000, een bijbelstudie over het dopen en dat sprak mij erg aan. Het zette mij zo erg aan het denken dat ik een hele dag eraan heb lopen denken. Ik werd er zelf een beetje gek van, omdat het bij mij ook problemen meebracht.
Via de Muurkrant was op dat moment een discussie bezig over de doop. Ik heb toen alle nummers opgevraagd waar iets over de doop in stond. Na dit gelezen te hebben ben ik zelf mee gaan discussiëren. Ik heb toen mijn levensverhaal ingestuurd en er direct bij gezet dat ik met de plannen liep me te laten dopen. De reacties die erop kwamen, waren allemaal erg goed en sommige waren zelfs zo dat ik nog meer verlangde naar de doop.

Ik ben na die bijbelstudie geestelijk verder gegroeid. Na afloop van een dienst eind augustus 2000, waarin me duidelijk werd dat ik daar hoor, heb ik me laten inschrijven. Sinds die zondag zit ik iedere week in "De Kandelaar".

Spreken in tongen

In September 2000 begon de Alpha-cursus waaraan ik meedeed. Halverwege die cursus was er een weekend en dit heeft mij echt heel goed gedaan. Tijdens het weekend was er mogelijkheid tot gebed voor vulling met de Heilige Geest. Aangezien ik zat te springen om meer, ging ook ik naar onze leiders toe voor gebed. Tijdens dit gebed merkte ik dat Gods Geest over mij werd uitgestort. Ik merkte ook dat er langzaam tongentaal bij me opkwam. Helaas kon ik het niet uitspreken. Ik ging weer zitten en God raakte me aan. Hij raakte me zo aan dat ik er zelf wat ontroerd om werd. Gelijktijdig was er een stukje van het kwade dat mij zei dat ik het toch niet kon, omdat ik veel te zondig was. Ik ging opnieuw naar onze leiders toe en vertelde wat ik gemerkt had. Zij gingen opnieuw voor me bidden en ik merkte een vooruitgang. Ook toen ging het uitspreken helaas nog niet.

Toen het avond was, lagen we wakker en we praatten we nog wat na. Het was inmiddels half drie in de nacht en we merkten dat we zo vol waren dat we niet konden slapen. We zijn toen met z'n tweeën naar buiten gegaan en hebben tot half vijf in een bushokje gezeten en hebben God zitten loven en prijzen.

Zondags gingen we naar huis. En toen ik thuis eenmaal op m'n bed lag, merkte ik opnieuw tongentaal opkomen en ik heb het toen meteen uitgesproken. Het ging toen moeizaam maar het was echt heerlijk!

Doop door onderdompeling

De vrijdag na het weekend was de eerste bijbelstudie avond voor de geloofsdoop en op 5 november 2000 werd ik gedoopt door onderdompeling. Deze dienst was voor mij zeer bijzonder en ik ben er ook erg door gegroeid.

Ik kan nu echt geloven dat als ik zondig, en ik vraag om vergeving, dat Hij het vergeeft. Door de keuze voor de doop heeft God echt een hoop kunnen doen in mijn leven. En ik dank Hem daar nog steeds voor.
Ik mag weten dat in dit alles wij meer dan overwinnaars zijn, door Hem die ons heeft liefgehad (Rom. 8:37; mijn dooptekst)

Terug naar mijn "oude" gemeente

Doordat er nog al het een en ander veranderde in De Kandelaar kon ik me er niet echt meer thuis voelen. De diensten veranderde onder andere naar een stijl waar ik me niet fijn bij voelde. Er waren zelfs zondagen bij dat ik thuis kwam met, voor mij, de vraag hoe ik die week door zou komen. Ik kwam dan meer depressief thuis dan dat ik tot rust kwam tijdens de dienst.
In die tijd werd ik helemaal terug geworpen op mijn eigen relatie met God. Dit is voor mij dan ook een periode geweest van leren, leren en nog eens leren. Zonder mijn persoonlijke relatie was ik er niet gekomen.

Met de naamsverandering van De Kandelaar naar EC Europoort was er voor mij ook een tijd aangebroken om te stoppen met het beheer van het computernetwerk en eveneens was er voor mij een tijd aangebroken van kijken wat ik wil en, nog belangrijker, wat God met mij wil.
Na een keer bij een andere gemeente te hebben gekeken ben ik ween en keer met mijn moeder meer gegaan naar mijn "oude" gemeente, de Gereformeerde kerk in Rotterdam-Zuidwijk. Tijdens die dienst ervoer ik zo’n rust dat dit mij echt raakte. In de week die volgde merkte ik dat God mij terug wilde hebben in die gemeente. Ik ben toen de week erna weer gegaan en ben er, na een korte vakantie, wekelijks heen blijven gaan.
Ik heb me er weer in laten schrijven en ga weer wat taken op mij nemen. Ik merk echt dat ik mijn plaats weer heb gevonden, ik ben thuis, waar God mij wil en kan gebruiken.

Een hartelijke groet en Gods zegen toegewenst,
Christiaan Fousert; fousert@cwpages.nl

©08-05-2005 Christiaan Fousert. Het is niet toegestaan dit levensverhaal op andere sites op te nemen zonder toestelling te vragen.