Het verhaal van de ezels.

In een muffe stal vol zoemende vliegen stonden eens drie ezels; twee van hen zagen er moe en afgetobd uit, konden nauwelijks op hun poten staan en waren eigenlijk te moe om te eten. Het andere dier stond fris en fier op z'n poten, zag er gezond en sterk uit en at met smaak van het verse stro.
"Hoe komt het dat jij er helemaal niet moe uitziet" vroeg een van de uitgeputte dieren aan de ezel die ontspannen van z'n maal genoot. "Wij hebben 's morgens vroeg tot in de late avond ons uitgesloofd om onze meester van dienst te zijn, in ruil daarvoor krijgen we onderdak en vers stro, maar zie, we zijn te moe om te eten, maar jij eet voor drieën tegelijk, vertel ons, hoe doe je dat?"
De fitte ezel onderbrak zijn maaltijd en keek zijn twee vrienden peinzend aan. "We zijn nu eenmaal lastdieren, we moeten mensen en vracht vervoeren, dat is onze taak. Ik heb gezien wat jullie beiden dragen moesten, dat was erg veel en erg zwaar maar wat ík dragen moest, de last die ik op mijn rug had was stellig zwaarder dan dat wij drieën gedragen hadden en nog dragen moeten voor de rest van ons leven: op mijn rug zat een Man die op Zijn beurt de grootste last droeg in Zijn leven, Hij droeg nl de zonden van alle mensen".

Geschreven door Henk